Museum Elburg

Museum Elburg/ VVV Elburg is sinds dinsdag 2 juni, na 2,5 maand gesloten te zijn geweest, weer geopend. We heten u weer graag welkom in ons museum en bij de balie van ons VVV agentschap. We hebben alle maatregelen uit het museumprotocol nageleefd zodat zowel u als wij zo goed mogelijk beschermd zijn. Lees dit bericht verder hieronder... <lees verder>

Download
Protocol Covid-19 algemeen.pdf
Adobe Acrobat document 442.2 KB

Deze korte video over Museum Elburg is gemaakt naar aanleiding van de nominatie voor de Gelderse Pauwenveer in november 2018. Naast twee andere musea was Museum Elburg genomineerd door het Prins Bernhard Cultuurfonds omdat het museum op een voorbeeld stellende manier met kansen en bedreigingen omgaat. Het gaat mee met de tijd door activiteiten aan te laten sluiten bij actualiteiten en als spin in het web te dienen binnen het culturele- en ondernemersleven van de gemeente Elburg. Door middel van eigenzinnigheid, lef en ambitie te tonen willen zij meer dan alleen een museum zijn die hun collectie toont.


Zes thema's van Elburg

De ‘zes van Elburg’ beelden de zes thema’s uit waarin het museum is ingericht: De stadsarchitect van Elburg Arent Thoe Boecop – Stad met een plan, een non die in het klooster woonde – Stad van geloof, een beul die doodsvonnissen voltrok – Stad met recht, een vissersvrouw – Stad aan het water, een stadsomroeper – Stad van bedrijvigheid en Stad van weldoeners, uitgebeeld door de Elburgse weldoenster mevrouw Maria Catharina Feith. 









Eindelijk weer open!

Museum Elburg/ VVV Elburg opent dinsdag 2 juni, na 2,5 maand gesloten te zijn geweest, weer de deuren. We heten u dan weer graag welkom in ons museum en bij de balie van de VVV.  We hebben alle maatregelen uit het museumprotocol nageleefd zodat zowel u als wij zo goed mogelijk beschermd zijn. 

 

Voorlopig is het museum alleen te bezoeken als u hebt gereserveerd. Daarvoor wordt nu een reserveringssysteem gebouwd dat u straks kunt vinden onder deze link. Tot die module klaar is, kunt u bij ons reserveren via mail  (info@museumelburg.nl) en vanaf dinsdagochtend 2 juni 08.30 uur ook weer telefonisch (0525 681341). 

meer lezen 0 Berichten

Ken uw museum | Gildezilver

We hebben in ons museum meerdere Gildezilver stukken staan. Dit zijn gildeschalen, kandelaren of gildebekers. Laten we nou net een leuke anekdote hebben van die gildebekers en gildeschalen..

 

Vroeger hadden de heren van het Schipluidengilde bijeenkomsten waarbij er gegeten en gedronken werd. Hoe belangrijker je positie was, hoe groter je drinkbeker was. De kans dat je een glaasje te veel dronk nam dan ook toe. Om te controleren of je nog fatsoenlijk over straat kon, werd er over een laag bankje gesprongen met brandende kaarsen aan de uiteindes.. Ging dit mis, dan moest die persoon een boete betalen die ten goede kwam aan de weeskinderen van Elburg. Dat is nog eens een sympathiek gebaar van die heren! Overigens is nooit bekend geworden of het geteste slachtoffer de rest van de avond van de drank af moest blijven…

 

Daarnaast bezitten we ook zilveren penningen die op de notenhouten scepter bevestigd zitten, deze werd vaardig gehanteerd door de overman van het Schipluidengilde. De penningen waren geschenken van de gildevoorzitters waarvan er één penning toebehoorde tot een lid van de familie van Oldenbarnevelt. Een andere penning behoorde toe aan Willem Anne van Spaen la Lecq, hij was van 1769 tot en met 1795 bijna onafgebroken burgemeester van Elburg. Hij mocht zich ook lid van de Eerste Kamer en president van de Hoge Raad van Adel noemen.

 

Alle zilveren voorwerpen in het museum zijn voorzien van merktekens, dit is in 1503 bepaald door Philips en Schone.  Aan de hand van deze tekens is meestal na te gaan wie het voorwerp maakte, waar en wanneer het gemaakt is en welk gehalte het zilver heeft. Verder werd er ook een jaartal ingeslagen, beginnend bij de A. Het edelsmeden is een ambacht om veel respect voor te hebben, het is niet gemakkelijk. Bekende technieken van de zilversmid zijn onder andere hameren en drijven, waarbij de vorm met allerlei hamers ingedreven werd. Ook werden er vaak verschillende versieringen in de vorm gedreven. Het werd zo goed gedaan dat onze deskundigen uit onze tijd soms niet eens weten of het een gedreven of gegoten voorwerp is. Gieten is zeker geen makkelijke techniek maar levert, als het goed gebeurd, prachtige voorwerpen op die zeker niet onder doen voor de andere technieken. Aan het einde van het proces maakte de zilversmid de gaatjes dicht met een ciseleerpons en met het bruineerstaal werd het voorwerp gepolijst totdat het een mooie glans kreeg.

  

 

meer lezen 0 Berichten

Speel met het hele gezin de spannende escape route

JUNI 2020| DE ESCAPEROUTE IS OP HET MOMENT NOG NIET TE SPELEN I.V.M. DE CORONA-MAATREGELEN.

DEZE ZAL TOT NADER ORDE PAS WEER INGEZET GAAN WORDEN. HET VERKRIJGEN VAN DE ESCAPE ROUTE IS DUS VOORALSNOG NIET MOGELIJK!

 

Red Het Verloren Verhaal van Gelderland

 

Vanaf de voorjaarsvakantie kun je in Museum Elburg, het oude klooster, een spannende escape route spelen. Met het spelen van deze erfgoedgame voorkom je dat het verhaal van Gelderland gewist wordt door het kraken van codes en het oplossen van puzzels. Houd je van raadsels en van het speuren naar verborgen aanwijzingen, breng dan snel een bezoek aan Museum Elburg!

 

Het Verloren Verhaal van Gelderland

Het Verloren Verhaal van Gelderland is een route die je in verschillende musea kunt spelen. Bij het spelen van dit spel red je de collectie van het museum. Dit doe je door met gezinsleden puzzels op te lossen en raadsels te ontrafelen, maar ook door het zoeken van topstukken in de collectie. De route staat garant voor een uitdagende zoektocht in en rond het museum. Spelenderwijs ga je op een uitdagende en leuke manier aan de slag met de Gelderse geschiedenis en de collectie van het museum. 

 

Meedoen?

De escape route duurt ongeveer anderhalf tot twee uur en is geschikt voor twee tot zes deelnemers vanaf acht jaar en ouder. Er wordt geadviseerd om tenminste één volwassene onderdeel van de groep te laten zijn. Door de krachten van ouders en kinderen te bundelen, heb je de meeste kans om alle puzzels op te lossen. Voor het oplossen van de puzzels is een smartphone met QR-scanner noodzakelijk. De prijs van de escape route bedraagt €10,- per team/gezin bovenop de entreeprijs. Vanaf 25 februari 2020 zal er een testperiode van 2 weken zijn waarbij je 50% korting ontvangt op de escape route. Ook leuk om te spelen met een grote groep en deze te splitsen. Zo strijd je tegen elkaar tijdens een teamuitje of familiefeestje.

 

In de loop van 2020 zijn in de volgende musea escape routes te spelen: Museum Kasteel Wijchen, Kasteel Huis Bergh, Museum Smedekinck, Kasteel Doorwerth en het Elisabeth Weeshuis Museum. Het Verloren Verhaal van Gelderland is onderdeel van het project Verhaal van Gelderland (verhaalvangelderland.nl) en is mogelijk gemaakt door de provincie Gelderland.

meer lezen 0 Berichten

Ken uw museum | G. Haasloop Werner

Bij weinig mensen gaat er een belletje rinkelen bij de naam G. Haasloop Werner. Toch heeft deze man interessante boeken geschreven over Elburg en de omgeving van onze vestingstad. Ook maakte hij tekeningen van wat hij zag tijdens zijn vele wandelingen. Zijn boeken en tekeningen schetsen niet de volledige waarheid. Haasloop Werner was namelijk nogal fantasierijk en zijn werk was niet heel nauwkeurig. Maar het neemt niet weg dat zijn werk een interessante bron is om te bestuderen.

 

Heinrich Gottfried Werner Haasloop is geboren in Kleef op 16 april 1792. Hij wordt opgevoed in de Oostfriese stad Aurich door zijn peetoom. Hij heette toen nog Heinrich Gottfried Werner. Zijn vader stief in 1805 maar zijn moeder woonde zeker tot 1825 in Hamburg, het is onduidelijk waarom zijn peetoom hem opgevoed heeft. Op 14 november 1811 (Heinrich is dan 19 jaar oud) is hij opgepakt door handlangers van Napoleon op basis van dienstweigering. Hij moet alsnog in dienst en wordt al gauw bevorderd tot sergeant-majoor. Het zit hem niet mee, tijdens de tocht naar Rusland verliest hij een vingerkootje door een sabel en op de terugweg bevriezen zijn beide benen waardoor hij in Dantzig (ook wel Gdansk genoemd) in het ziekenhuis beland.

 

Heinrich wil niet nog eens voor Napoleon op pad en besluit over te lopen naar het Russische-Duitse leger in 1813. Maar Heinrich had wel een probleem, hij kon zich niet zomaar inschrijven onder zijn echte naam. Hiermee zou hij bekennen dat hij een overloper zou zijn. Daarom neemt hij een nieuwe naam aan; Hasselob Werner. Vanaf deze datum werd hij Haasloop Werner genoemd, dit verklaart dus zijn dubbele achternaam. Hij vecht mee in de strijd om Leipzig die Napoleon verloor. Uiteindelijk nam hij dienst in het legioen van Oranje, Nederland, en klimt op tot de rang van kapitein. Van deze periode is weinig bekend behalve dat hij een Militaire Willemsorde ontvangt in 1836.

 

Heinrich trouwt met Jeanne van der Upwich en ze vestigen zich op landgoed de Haere in Doornspijk. Het landgoed is van zijn schoonouders en vanaf hier starten ook zijn wandelingen over de Veluwe. Heinrich schrijft alles op wat hij ziet en daar komen wat later ook tekeningen bij. Uiteindelijk maakt hij hier een boek van wat Museum Elburg in het bezit heeft. Zoals we in de inleiding vermeldden, was niet alles waarheidsgetrouw. Heinrich is fantasierijk en zijn werk is  vaak niet erg nauwkeurig. Maar het is een mooi beeld van de Veluwe en Elburg in het bijzonder, van die tijd. Haasloop Werner sterft op 29 september 1864 en ligt begraven op de Algemene Begraafplaats aan de Nunspeterweg in Elburg. 

meer lezen 1 Berichten

Ken uw museum | Van Kinsbergen

Van Kinsbergen was een dappere zeeheld, auteur en filantroop. In Elburg kennen we hem vooral van zijn liefdadigheidswerk, de scholen die naar hem genoemd zijn en uiteraard de van Kinsbergenstraat. Maar wie was hij nou eigenlijk? Het is tijd om zijn leven wat meer uit te lichten.

 

Jan Hendrik van Kinsbergen werd op 1 mei 1735 geboren in Doesburg maar toen hij 6 jaar oud was, vertrok hij met zijn vader naar Elburg. Drie jaar later, toen Jan Hendrik 9 jaar was, vertrok hij opnieuw uit Elburg maar ditmaal als soldaat naar de Zuidelijke Nederlanden, wat nu België is. Onvoorstelbaar in deze tijd, een jongetje van 9 naar de frontlinie sturen! Onze zeeheld viel op en kreeg een opleiding op de zeevaart. Hij ging daarnaast ook in Hollandse zeedienst maar er was, na zijn opleiding, weinig te vechten in Nederland. In 1770 ging hij daarom in Russische dienst. Hij versloeg de Turken en kreeg de eretitel Held van de Zwarte Zee. In 1775 kwam hij terug naar ons land, maakte hier naam als kapitein die de Barbarijse zeerovers versloeg en won de zeeslag van Doggersbank. Uiteindelijk vertrok hij naar Wenen en kreeg daar lof toegezwaaid van Jozef II.

 

In 1793 werd hij opperbevelhebber van de Nederlandse zeemacht en dat was ook nodig want we waren in oorlog met de Franse republiek. Nadat de Prins van Oranje (Willem V) naar Engeland vluchtte in 1795, werd hij gevangen genomen en nog wat later werd hij uit de krijgsbediening gezet. Hij vertrok naar Denemarken en ging in dienst bij de Deense koning als vice-admiraal tot 1806. In 1808 was hij weer in Nederland en werd hij buitengewoon maarschalk der Hollandse zeemacht.

 

Uiteindelijk bleef hij in Nederland en vestigde zich opnieuw in Elburg, aan de Jufferenstraat 17. Hij richtte hier een Instituut voor Opvoeding op, wat zijn naam droeg. Uit dit Instituut zijn uiteindelijk de Van Kinsbergen College ontstaan en de Van Kinsbergenschool die recent gesloopt is en nu gevestigd zit in Scola, die ook zijn naam draagt. Jan Hendrik van Kinsbergen overlijdt op 24 mei 1819 in zijn villa in Apeldoorn. Hij heeft op de plaatselijke begraafplaats daar een graf en er is een praalgraf in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.

1 Berichten

Marianne Benkö, geweven natuur | Vrijdag 13 maart – nog onbekend

Marianne Benkö, geweven natuur | Vrijdag 13 maart  –  Juni 2020
Marianne Benkö, geweven natuur | Vrijdag 13 maart – Juni 2020

Museum Elburg toont dit seizoen werken van Marianne Benkö. Zij koppelt schilderkunst aan weefkunst en vertaalt haar kleurrijke, complexe schilderijen naar monumentale wandtapijten, rijk aan textuur en met mooie diepe kleurnuances.

 

Marianne Benkö heeft als kunstenares haar wortels diep in de tijd en in Hongarije, het land waar zij geboren is. Opgeleid aan de Hongaarse academie en afkomstig uit een kunstenaarsfamilie, gaat haar passie uit naar textielkunst: het weven van wandtapijten geïnspireerd op de natuur. Hoewel zij zich in eerste instantie richtte op de schilderkunst, was het toch het oude weefambacht dat aan haar bleef trekken. In haar recente werk kan het één niet zonder het ander, ieder wandtapijt ontstaat eerst op doek.

 

Het weven van wandtapijten is een heel oude vorm van textielkunst. Vanaf de elfde eeuw werden er overal in Europa handgemaakte wandtapijten gemaakt om koude, tochtige kastelen en andere voorname woonstedes te isoleren. Door niet alleen op functie maar ook op vorm te letten, werden de wandtapijten kostbare versieringen. Ontwerpen werden op ware grote geschilderd en daarna in de Zuidelijke Nederlanden en Frankrijk in weefateliers omgezet in wandtapijten. 

 

Het wandtapijt was ook onderhevig aan mode en in de twintigste eeuw werd het wandtapijt door velen gezien als ouderwets en weefkunst als nijverheid en niet als kunstvorm. Weefateliers verloren hun opdrachten en steeds meer ateliers in West Europa sloten hun deuren.  Marianne Benkö richtte zich in deze tijd voornamelijk op haar schilderijen. Zij kon, inmiddels woonachtig in Nederland, geen weefatelier vinden dat haar ontwerpen kon weven.

 

Het laatste decennium is er weer meer aandacht voor weefkunst. Door technologische vernieuwing is het mogelijk geworden om machinaal Jacquard te weven. Het oude ambacht is in een nieuw jasje gestoken. Marianne Benkö heeft een atelier gevonden waar haar schilderijen digitaal worden omgezet in weefontwerpen die vervolgens machinaal geweven worden. Toch blijft weven mensenwerk en ieder kunstwerk van Marianne Benkö handwerk. Na het machinaal weven brengt zij op ieder werk met de hand details aan. 

 

Benkö vindt haar inspiratie in de natuur: bomen, water, luchten. Door te weven met verschillende soorten garen, van verschillende dikte en met diverse bindingen, krijgt haar werk een schitterend gelaagd karakter. Door de manier waarop kunst- en daglicht steeds anders op de werken vallen, valt het oog ook steeds op andere details. De middeleeuwse combinatie van functie en vorm is trouwens tegenwoordig ook weer actueel. Kunstwerken uitgezocht omdat ze de koper raken, blijken een fantastisch effect te hebben op akoestiek in huizen en gebouwen.

meer lezen 0 Berichten

Eindelijk weer open!

Museum Elburg/ VVV Elburg opent dinsdag 2 juni, na 2,5 maand gesloten te zijn geweest, weer de deuren. We heten u dan weer graag welkom in ons museum en bij de balie van de VVV.  We hebben alle maatregelen uit het museumprotocol nageleefd zodat zowel u als wij zo goed mogelijk beschermd zijn. 

 

Voorlopig is het museum alleen te bezoeken als u hebt gereserveerd. Daarvoor wordt nu een reserveringssysteem gebouwd dat u straks kunt vinden onder deze link. Tot die module klaar is, kunt u bij ons reserveren via mail  (info@museumelburg.nl) en vanaf dinsdagochtend 2 juni 08.30 uur ook weer telefonisch (0525 681341). 

meer lezen 0 Berichten

Ken uw museum | Gildezilver

We hebben in ons museum meerdere Gildezilver stukken staan. Dit zijn gildeschalen, kandelaren of gildebekers. Laten we nou net een leuke anekdote hebben van die gildebekers en gildeschalen..

 

Vroeger hadden de heren van het Schipluidengilde bijeenkomsten waarbij er gegeten en gedronken werd. Hoe belangrijker je positie was, hoe groter je drinkbeker was. De kans dat je een glaasje te veel dronk nam dan ook toe. Om te controleren of je nog fatsoenlijk over straat kon, werd er over een laag bankje gesprongen met brandende kaarsen aan de uiteindes.. Ging dit mis, dan moest die persoon een boete betalen die ten goede kwam aan de weeskinderen van Elburg. Dat is nog eens een sympathiek gebaar van die heren! Overigens is nooit bekend geworden of het geteste slachtoffer de rest van de avond van de drank af moest blijven…

 

Daarnaast bezitten we ook zilveren penningen die op de notenhouten scepter bevestigd zitten, deze werd vaardig gehanteerd door de overman van het Schipluidengilde. De penningen waren geschenken van de gildevoorzitters waarvan er één penning toebehoorde tot een lid van de familie van Oldenbarnevelt. Een andere penning behoorde toe aan Willem Anne van Spaen la Lecq, hij was van 1769 tot en met 1795 bijna onafgebroken burgemeester van Elburg. Hij mocht zich ook lid van de Eerste Kamer en president van de Hoge Raad van Adel noemen.

 

Alle zilveren voorwerpen in het museum zijn voorzien van merktekens, dit is in 1503 bepaald door Philips en Schone.  Aan de hand van deze tekens is meestal na te gaan wie het voorwerp maakte, waar en wanneer het gemaakt is en welk gehalte het zilver heeft. Verder werd er ook een jaartal ingeslagen, beginnend bij de A. Het edelsmeden is een ambacht om veel respect voor te hebben, het is niet gemakkelijk. Bekende technieken van de zilversmid zijn onder andere hameren en drijven, waarbij de vorm met allerlei hamers ingedreven werd. Ook werden er vaak verschillende versieringen in de vorm gedreven. Het werd zo goed gedaan dat onze deskundigen uit onze tijd soms niet eens weten of het een gedreven of gegoten voorwerp is. Gieten is zeker geen makkelijke techniek maar levert, als het goed gebeurd, prachtige voorwerpen op die zeker niet onder doen voor de andere technieken. Aan het einde van het proces maakte de zilversmid de gaatjes dicht met een ciseleerpons en met het bruineerstaal werd het voorwerp gepolijst totdat het een mooie glans kreeg.

  

 

meer lezen 0 Berichten

Speel met het hele gezin de spannende escape route

JUNI 2020| DE ESCAPEROUTE IS OP HET MOMENT NOG NIET TE SPELEN I.V.M. DE CORONA-MAATREGELEN.

DEZE ZAL TOT NADER ORDE PAS WEER INGEZET GAAN WORDEN. HET VERKRIJGEN VAN DE ESCAPE ROUTE IS DUS VOORALSNOG NIET MOGELIJK!

 

Red Het Verloren Verhaal van Gelderland

 

Vanaf de voorjaarsvakantie kun je in Museum Elburg, het oude klooster, een spannende escape route spelen. Met het spelen van deze erfgoedgame voorkom je dat het verhaal van Gelderland gewist wordt door het kraken van codes en het oplossen van puzzels. Houd je van raadsels en van het speuren naar verborgen aanwijzingen, breng dan snel een bezoek aan Museum Elburg!

 

Het Verloren Verhaal van Gelderland

Het Verloren Verhaal van Gelderland is een route die je in verschillende musea kunt spelen. Bij het spelen van dit spel red je de collectie van het museum. Dit doe je door met gezinsleden puzzels op te lossen en raadsels te ontrafelen, maar ook door het zoeken van topstukken in de collectie. De route staat garant voor een uitdagende zoektocht in en rond het museum. Spelenderwijs ga je op een uitdagende en leuke manier aan de slag met de Gelderse geschiedenis en de collectie van het museum. 

 

Meedoen?

De escape route duurt ongeveer anderhalf tot twee uur en is geschikt voor twee tot zes deelnemers vanaf acht jaar en ouder. Er wordt geadviseerd om tenminste één volwassene onderdeel van de groep te laten zijn. Door de krachten van ouders en kinderen te bundelen, heb je de meeste kans om alle puzzels op te lossen. Voor het oplossen van de puzzels is een smartphone met QR-scanner noodzakelijk. De prijs van de escape route bedraagt €10,- per team/gezin bovenop de entreeprijs. Vanaf 25 februari 2020 zal er een testperiode van 2 weken zijn waarbij je 50% korting ontvangt op de escape route. Ook leuk om te spelen met een grote groep en deze te splitsen. Zo strijd je tegen elkaar tijdens een teamuitje of familiefeestje.

 

In de loop van 2020 zijn in de volgende musea escape routes te spelen: Museum Kasteel Wijchen, Kasteel Huis Bergh, Museum Smedekinck, Kasteel Doorwerth en het Elisabeth Weeshuis Museum. Het Verloren Verhaal van Gelderland is onderdeel van het project Verhaal van Gelderland (verhaalvangelderland.nl) en is mogelijk gemaakt door de provincie Gelderland.

meer lezen 0 Berichten

Ken uw museum | G. Haasloop Werner

Bij weinig mensen gaat er een belletje rinkelen bij de naam G. Haasloop Werner. Toch heeft deze man interessante boeken geschreven over Elburg en de omgeving van onze vestingstad. Ook maakte hij tekeningen van wat hij zag tijdens zijn vele wandelingen. Zijn boeken en tekeningen schetsen niet de volledige waarheid. Haasloop Werner was namelijk nogal fantasierijk en zijn werk was niet heel nauwkeurig. Maar het neemt niet weg dat zijn werk een interessante bron is om te bestuderen.

 

Heinrich Gottfried Werner Haasloop is geboren in Kleef op 16 april 1792. Hij wordt opgevoed in de Oostfriese stad Aurich door zijn peetoom. Hij heette toen nog Heinrich Gottfried Werner. Zijn vader stief in 1805 maar zijn moeder woonde zeker tot 1825 in Hamburg, het is onduidelijk waarom zijn peetoom hem opgevoed heeft. Op 14 november 1811 (Heinrich is dan 19 jaar oud) is hij opgepakt door handlangers van Napoleon op basis van dienstweigering. Hij moet alsnog in dienst en wordt al gauw bevorderd tot sergeant-majoor. Het zit hem niet mee, tijdens de tocht naar Rusland verliest hij een vingerkootje door een sabel en op de terugweg bevriezen zijn beide benen waardoor hij in Dantzig (ook wel Gdansk genoemd) in het ziekenhuis beland.

 

Heinrich wil niet nog eens voor Napoleon op pad en besluit over te lopen naar het Russische-Duitse leger in 1813. Maar Heinrich had wel een probleem, hij kon zich niet zomaar inschrijven onder zijn echte naam. Hiermee zou hij bekennen dat hij een overloper zou zijn. Daarom neemt hij een nieuwe naam aan; Hasselob Werner. Vanaf deze datum werd hij Haasloop Werner genoemd, dit verklaart dus zijn dubbele achternaam. Hij vecht mee in de strijd om Leipzig die Napoleon verloor. Uiteindelijk nam hij dienst in het legioen van Oranje, Nederland, en klimt op tot de rang van kapitein. Van deze periode is weinig bekend behalve dat hij een Militaire Willemsorde ontvangt in 1836.

 

Heinrich trouwt met Jeanne van der Upwich en ze vestigen zich op landgoed de Haere in Doornspijk. Het landgoed is van zijn schoonouders en vanaf hier starten ook zijn wandelingen over de Veluwe. Heinrich schrijft alles op wat hij ziet en daar komen wat later ook tekeningen bij. Uiteindelijk maakt hij hier een boek van wat Museum Elburg in het bezit heeft. Zoals we in de inleiding vermeldden, was niet alles waarheidsgetrouw. Heinrich is fantasierijk en zijn werk is  vaak niet erg nauwkeurig. Maar het is een mooi beeld van de Veluwe en Elburg in het bijzonder, van die tijd. Haasloop Werner sterft op 29 september 1864 en ligt begraven op de Algemene Begraafplaats aan de Nunspeterweg in Elburg. 

meer lezen 1 Berichten